Magda Grąziowska, Wojciech Leonowicz (in background)
Magda visited me unexpectedly and we looked at some photos. She liked this one very much and she agreed to post it here.Magda Grąziowska as Ophelia in Hamlet by W. Shakespeare directed by Maciej Sobociński, Bagatela Theatre, November 2010.
Magda niespodziewanie pojawiła się w mojej pracowni. Oglądaliśmy trochę zdjęć i to podobało jej się na tyle, że zgodziła się umieścić je na moim blogu.Magda Grąziowska jako Ofelia w Hamlecie W. Szekspira w reż. Macieja Sobocińskiego. Teatr Bagatela, listopad 2010.
Jadąc dziś busem do pracy, stałem na wysokości trzeciego rzędu. Przede mną naliczyłem dziesięć stojących osób, ten najbliżej kierowcy – wisiał nad nim i miałem wrażenie, że we dwóch prowadzą pojazd. Ale pomyliłem się w obliczeniach, bo na którymś przystanku wysiadła matka z dwoma małymi chłopcami, których zupełnie nie widziałem.
Wziąłem wreszcie aparat i zacząłem robić zdjęcia w busie. Nikt nie miał nic przeciwko, ludzie tylko dyskretnie odwracali głowy, co akurat było mi na rękę. Wysiadłszy na RDA w Krakowie nie przestałem fotografować…
Zdjęcie jest efektem szkiców tworzonych pod kątem ujęcia tego niecodziennego miejsca w relacji z człowiekiem. Kaplica św. Kingi jest chyba najbardziej efektownym miejscem trasy turystycznej Kopali Soli „Wieliczka”. Zdjęcia tej komory przedstawiają ogromne solne żyrandole i wielką przestrzeń. Jednak istnieje również osobiste przeżycie, fascynacja, która gościom każe zatrzymać się choć na chwilę.
Odkrywanie
Pamiętam, że dziewczynka stała tam przez dłuższą chwilę, a ja nie mogłem się zdecydować. Nie miałem przy sobie statywu ani możliwości korekty padającego światła, gdyż byłem przygotowany tylko na szkice aparatem. Jednak zdjęcie powstało, a jego wymowa sprawiła, że znalazło swoje miejsce w kontekście wystawy. Dlatego zachęcam ciągle – jeśli widzisz coś, co chcesz sfotografować, a może nie wiesz dlaczego chcesz, może Cię ten obraz do końca nie przekonuje, może nie jesteś przygotowany technicznie. A jednak zrób zdjęcie.
Zdjęcie stało się częścią wystawy Ukryty wymiar, jaką Kopalnia Soli „Wieliczka” prezentuje obecnie w Brukseli na Place de l’ Albertine w dniach od 25 maja do 12 czerwca 2011. Fotografia zamyka część zatytułowaną Wielkie Odkrywanie, która jest poświęcona indywidualnym doznaniom każdego z miliona turystów, jacy rocznie odwiedzają kopalnię.
Zestaw zdjęć, który leżał gdzieś na boku. Czy wymaga komentarza…? Komentować można zawsze i wszystko. Można na przykład tak – w koszykówce to nie piłka jest najważniejsza, ale owo zawężenie świadomości, które powstaje u grających. Przechodzą oni w inny świat, niedostępny tym, którzy pozostają na widowni. Wychodząc na parkiet (boisko, tor saneczkowy, skocznię narciarską i tak dalej), przechodzą do innego wymiaru.
Czyli historia jednej realizacji superniskonakładowej.
Co ja mówię – beznakładowej.
Och… po prostu – zapowiedzi spektaklu.
Ktoś powiedział:
- Idziemy kręcić. Bierz kamerę.
- Ale gdzie, co, jak?
- Zobaczysz.
- Jaką kamerę? Przecież ja nic nie mam?
- Bierz co masz.
Tak mniej więcej to wyglądało. No, trochę podkolorowałem, wiadomo, ale w końcu mówimy o filmie. A obiecywałem sobie przecież, że nie dotknę kamery bez choćby skrawka scenariusza. Zwłaszcza, kiedy od razu wiadomo, że nie będzie szans na dokrętki. Niestety, euforia zwycięża, co okupione jest później męką i agonią przy montażu.
Załączony kawałek wideo został nakręcony w około półtorej godziny, przy świetle scenicznym teatralnym, które zdecydowanie różni się od światła, które potrzebuje kamera (zwłaszcza taka). Z uwagi na jedną kamerę aktorzy grali co najmniej dwa razy, a jednak staraliśmy się zdążyć, by przed spektaklem zespół otrzymał chwilę wytchnienia.
Ogromne podziękowania dla zespołu aktorskiego – jesteście wspaniali! Szczególne podziękowania dla reżysera, który dokonał wyboru scen oraz zgodził się pełnić rolę dźwiękowca.
Woody Allen Seks nocy letniej
reżyseria Andrzej Majczak
Występują: Urszula Grabowska, Anna Rokita / Ewelina Starejki, Karolina Chapko, Jakub Bohosiewicz, Dariusz Starczdewski, Sebastian Oberc / Adam Szarek.
Teatr Bagatela, Kraków. Realizacja filmu Piotr Kubic
Po skończonej próbie scena pustoszeje, zostają na niej może tylko pracownicy techniki, żeby coś poprawić, zmienić, jeśli trzeba. Fotograf też pakuje swoje zabawki, upycha w plecaku, sprawdza, czy któraś nie zawieruszyła się między rzędami foteli. Ale oto jakiś człowiek bierze jeden z rekwizytów i… zaczyna latać. Wielki ptak zatacza koła, szybuje na giętkiej tyczce pod szczyt okna scenicznego, na tle ogromnego ekranu. Czy to test? Może próba kolejnej wizji spektaklu? Albo powrót do dziecięcego świata i chwila zapomnienia. A może wszystko to naraz. Bo tym człowiekiem jest sam reżyser przedstawienia Czarnoksiężnik z krainy Oz.
Jarosław Kilian, reżyser, po skończonej próbie
Lyman Frank Baum, Czarnoksiężnik z krainy Oz, scenariusz i reżyseria Jarosław Kilian, Teatr Słowackiego w Krakowie.
Proponuję mały eksperyment. Oto cztery zdjęcia tej samej tancerki zrobionych podczas koncertu zespołu Cygańskie Gwiazdy. Popatrzcie na nie i spróbuje określić:
jakie uczucia i skojarzenia wywołuje w Was każde z nich
które jest dla Was najbardziej interesujące
Ja również się zastanowię i w kolejnym wpisie zrobimy podsumowanie.
Zdjęcie wykonane podczas corocznego programu organizowanego przez Stowarzyszenie Pomocy Niepełnosprawnym „Bądźcie z nami”, Teatr Bagatela, 28 kwietnia 2009. Istotą programu są występy sceniczne zespołów dzieci niepełnosprawnych ze szkół integracyjnych. W spektaklach wraz z dziećmi biorą udział ich opiekunowie, a widowiska są starannie przygotowane – z oprawą muzyczną, scenografią i kostiumami. Tutaj – mała rodzina smoków.
Kiedy podejmuję się fotografowania np. kolejnego spektaklu, to na początku zawsze towarzyszy temu radość. Później – skupienie, by wejść w atmosferę i sens przedstawienia. Na końcu zaś – lekkie drżenie – na ile to, co złapałem, odzwierciedla spektakl. Oczywiście zastanawiam się też nad tym, czy np. dział marketingu otrzyma to, czego potrzebuje, czyli, mówiąc już najprościej i najbanalniej – czy złapałem przynajmniej 2-3 „sensowne piony”, nadające się na plakat, citylight itd.
Poniżej – kilka zdjęć z prób Hamleta w krakowskim Teatrze Bagatela, w reżyserii Macieja Sobocińskiego. Światło, które widzicie, jest próbne i nie ma wiele wspólnego z ostatecznym.
Magda Grąziowska jako Ofelia, w tle - zwielokrotnione odbicia w krzywych zwierciadłach
Michał Kościuk, Marek Bogucki oraz Wojciech Leonowicz (jako Hamlet)
Dorota Segda (Gertruda)
Wojciech Leonowicz (Hamlet), Marcel Wiercichowski (Claudius)
